728 x 90

ΟΙ ΥΛΙΣΤΕΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

ΟΙ ΥΛΙΣΤΕΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

«καί συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τά ἔθνη…» (Ματθ. 25,32)

Στό σημερινό μας κήρυγμα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω, θά

μιλήσουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Πρός τά ἐκεῖ μᾶς

ὁδηγεῖ τό σημερινό Εὐαγγέλιο τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀφοῦ μᾶς ὑπενθύμισε τή

συγκλονιστική περικοπή γιά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας καί τήν τελική

Κρίση τῶν ἀνθρώπων. Τότε, ἐκείνη τήν μεγάλη καί «ἐπιφανῆ» ἡμέρα γι’ αὐτόν τόν

κόσμο, πού ζοῦμε, «ἐν ἧ μέλλει κρίνειν τήν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνη», ὅπως εἶπε ὁ

Ἀπόστολος Παῦλος πρός τούς Ἀθηναίους ἀνεβασμένος στόν Ἄρειο Πάγο, τότε μαζί

μέ τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ μας ἀπό τά οὐράνια στή γῆ μας θά συμβεῖ καί τό ἄλλο

ἐπίσης φοβερό καί μοναδικό συμβάν: Θά ἀναστηθοῦν ἀπό τήν τέφρα καί τήν σκόνη

τους τά σώματα ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού ἔζησαν ποτέ στόν πλανήτη μας. Ἡ ψυχή

τους ἀπό τόν κόσμο τῶν πνευμάτων θά ἑνωθεῖ καί πάλι μέ τό σῶμα τους καί θά

ὑπάρξει γιά δεύτερη φορά ὁ ἄνθρωπος. Ὅπως ἀκριβῶς αἰῶνες πρίν τήν ἔλευση τοῦ

Χριστοῦ μας στόν κόσμο ἐκραύγαζε στούς συμπολίτες τοῦ περιουσίου λαοῦ ὁ

Προφήτης Ἠσαίας: «ἀναστήσονται οἱ νεκροί καί ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις»

(Ἠσαία 26,19). Ὅπως ἐπίσης ἀκριβῶς ὁμολογοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί στό

Σύμβολο τῆς πίστεως μας λέγοντας «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν…».

Στό δόγμα ὅμως αὐτό τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀρκετοί εἶναι πείσμονα

δύσπιστοι. Καί στά χρόνια τοῦ Κυρίου μας καί μέχρι σήμερα. Εἶναι οἱ ἄθεοι καί ὅσοι

ἀνήκουν ἀπό θρησκευτικῆς ἀπόψεως σέ διάφορες αἱρέσεις. Ὅλοι αὐτοί, οἱ ὑλιστές,

πῶς νά πιστεύουν σέ ἀνάσταση νεκρῶν, ἀφοῦ γι’ αὐτούς ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυρίως

ὕλη, ἡ ὁποία καί ἐξαφανίζεται μέ τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι

σταθερό σύνθημα στή ζωή τους ἔχουν τό «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γάρ

ἀποθνήσκομεν».

Τέτοιοι ὑπέρμαχοι τοῦ ὑλισμοῦ ἦσαν στήν ἀρχαιότητα οἱ ἐπικούρειοι φιλόσοφοι.

Στά χρόνια του Χριστοῦ ἀρνητές τοῦ δόγματος τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν ἦσαν οἱ

2

γνωστοί μας ἀπό τήν Καινή Διαθήκη σαδδουκαῖοι. Οἱ σαδδουκαῖοι ἀποτελοῦσαν

αἵρεση τῆς θρησκείας τῶν Ἑβραίων. Ἦσαν ἀντίθετοι στά φρονήματα μέ τούς

φαρισαίους καί ἐν πολλοῖς ἄπιστοι. «Σαδδουκαῖοι, γράφει ὁ ἱερός συγγραφεύς τῶν

Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, λέγουσι μή εἶναι ἀνάστασιν μήτε ἄγγελον μήτε πνεῦμα..»

(23,8). Εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μέ τρόπο εὐτελῆ καί χυδαῖο πλησίασαν τό Χριστό καί

θέλησαν πλάθοντας πονηρά ἐκεῖνο τόν μύθο γιά τή γυναίκα τήν ἄτεκνη, ἡ ὁποία ἔγινε

σύζυγος ἑπτά ἀδελφῶν καί ἔθεταν τό ἀνόητο ἐρώτημα, ἄραγε στήν ἄλλη ζωή ποιανού

ἀπό τά ἑπτά ἀδέλφια θά ἦταν σύζυγος… Ἐνόμιζαν ὅτι μέ τό παραμύθι αὐτό οἱ

σαδδουκαῖοι θά γελοιοποιοῦσαν τό δόγμα τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Πῆραν ὅμως

τήν ἀπάντηση πού ἔπρεπε οἱ ὑλιστές αὐτοί καί ἄπιστοι ἑβραῖοι.

Θλιβεροί μιμητές τῶν ἀρχαίων σαδδουκαίων εἶναι καί οἱ σημερινοί χιλιαστές ἤ

ψευδομάρτυρες τοῦ ἰεχωβᾶ. Καί αὐτοί δέν πιστεύουν στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς.

Ἀντίθετα φρονοῦν ὅτι χάνεται ὁ ἄνθρωπος μέ τό θάνατό του, ἀφοῦ στερεῖται κατ’

αὐτούς ἀθάνατη καί αἰώνια ψυχή. Ἀλλά πῶς κατέληξαν σέ παρόμοια συμπεράσματα,

αὐτοί οἱ ὁποῖοι ὡς μοναδική πηγή τῆς πίστεως των θεωροῦν ζηλότυπα μόνο τήν Ἁγία

Γραφή; Ἄλλο, διαφορετικό, Εὐαγγέλιο κρατοῦν στά χέρια τους; Σέ πόσα σημεῖα τοῦ

Εὐαγγελίου μας ὁλοκάθαρα δέν γίνεται λόγος γιά ψυχή ἀθάνατη;

Οἱ χιλιαστές καί οἱ ὅμοιοί τους δέν θυμοῦνται τήν ἀπάντηση, πού ἔδωσε ὁ

Κύριος στούς πνευματικούς προγόνους των, τούς ὑλιστές σαδδουκαίους, ὅταν, ὅπως

προείπαμε, θέλησαν πλάθοντας ἀνόητη καί χυδαία ἱστορία νά περιπαίξουν τό δόγμα

τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν; Τότε ἄκουσαν ἀπό τό πάγχρυσο στόμα τοῦ

Θεανθρώπου: «περί δέ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν οὐκ ἀνέγνωτε τό ρηθέν ὑμῖν ὑπό

τοῦ Θεοῦ λέγοντος, ἐγώ εἰμί ὁ Θεός Ἀβραάμ καί ὁ Θεός Ἰσαάκ καί ὁ Θεός Ἰακώβ; οὐκ

ἔστιν ὁ Θεός Θεός νεκρῶν, ἀλλά ζώντων» (Ματθ. 22,31-32).

Ἀλήθεια οἱ χιλιαστές ὡς αὐτοδιαφημιζόμενοι «σπουδαστές τῶν γραφῶν» δέν

μελέτησαν προσεκτικά τή γνωστή μας Παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ πτωχοῦ

Λαζάρου, ὅπου ὁ Κύριός μας φανέρωσε τόσες ὑπερκόσμιες ἀλήθειες; Ἐκεῖ δέν

3

διάβασαν γιά τόν δυστυχῆ πλούσιο, ὁ ὁποῖος ἀποτηγανιζόμενος στή φοβερή κόλαση

σέ μία στιγμή σήκωσε τά μάτια του καί «ὁρᾶ τόν Ἀβραάμ ἀπό μακρόθεν καί Λάζαρον

ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ» (Λουκᾶ 16,23); Στό ἀποκαλυπτικό αὐτό χωρίο τοῦ Εὐαγγελίου

μας δέν λάμπει τό δόγμα τῆς ἀθανασίας τῆς ψυχῆς στά πρόσωπα τῶν ἁγίων τοῦ

Παραδείσου, τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ καί τοῦ ταπεινοῦ Λαζάρου;

Ἀλλά οἱ ἀρνητές τοῦ θείου αὐτοῦ δόγματος πῶς παρατρέχουν τό μέγα θαῦμα τῆς

Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μας, ὅταν πλαισιώνουν τόν Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ

δύο ἄνδρες οἱ ὁποῖοι πρίν ἀπό πολλούς αἰῶνες ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν μάταιο αὐτό

κόσμο; «Καί ἰδού, κατά τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ, ἄνδρες δύο συνελάλλουν αὐτῶ,

οἵτινες ἦσαν Μωυσῆς καί Ἠλίας, οἵ ὀφθέντες ἐν δόξη ἔλεγον τήν ἔξοδον αὐτοῦ ἥν

ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ» (9,30).

Καί πόσα ἄλλα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν στηρίζουν τό δόγμα περί τῆς

ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, τό ὁποῖο σήμερα θυμηθήκαμε, Κυριακή της Ἀπόκρεω,

καθώς στούς ναούς τῆς Ὀρθοδοξίας μας διαβάσθηκε ἡ περικοπή γιά τήν Δευτέρα

παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Ἄς τό πιστεύουμε ἀκραδάντως ὁμολογώντας πάντοτε

«προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν». Ἀμήν

Νέα σε εικόνες


Ελλάδα

Αγροτικά