728 x 90

Και ο δρόμος έχει την δική του ιστορία

Του Νίκου Χρυσάφη

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θάσου, ήρθε σαν θέμα προς ψήφιση μια πρόταση ομάδας πολιτών του χωριού μου, τα Λιμενάρια, για την μετονομασία του Δρόμου που ενώνει τα Λιμενάρια με τα Καλύβια από οδό Εθνικής Αντιστάσεως σε Ιωάννη Κυριακίδη. Είθισται να δίνονται ονομασίες σε δρόμους, πλατείες, κτήρια και αίθουσες  με ονόματα προς τιμή γεγονότων, προσώπων και ημερομηνιών.

Καταλαβαίνω τον συναισθηματισμό όλων αυτών των συγχωριανών και φίλων μου. Καταλαβαίνω την νοσταλγία για τα όμορφα μαθητικά τους χρόνια, που ήταν ταυτόχρονα δύσκολα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, καθώς και την ευγνωμοσύνη τους για έναν άνθρωπο, για έναν εκπαιδευτικό, που τους έδωσε την δυνατότητα να κατακτήσουν τον κόσμο της γνώσης, να μορφωθούν και να πάνε βήματα μπροστά στη ζωή τους, ακόμα και αν μιλάμε για ένα ιδιωτικό σχολείο που δεν ήταν δωρεάν και το οποίο λειτουργούσε με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν έχουν αυτά τα δύο ονόματα, το ίδιο ειδικό βάρος. Δεν μπορεί να είναι συγκρίσιμα μεγέθη της ιστορικότητας, της προσφοράς και της τιμής που τους γίνεται από την Ελληνική πολιτεία, πολύ περισσότερο να ζητάμε να μετονομασθεί η οδός Εθνικής Αντιστάσεως σε Ιωάννη Κυριακίδη.

Ο κεντρικός δρόμος που ονομάστηκε σε Εθνικής Αντιστάσεως, αντικαθιστώντας μάλλον κάποια μετεμφυλιακή ονομασία που έδωσε ένα αμερικανόδουλο καθεστώτος που στιγμάτισε τον Λαό μας με ονόματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας όπως Μακρόνησος (όπου υπηρέτησαν κάπου 98 Θασίτες), Γιούρα, Αϊ Στράτης, Ωροπός, φυλακές Αβέρωφ κλπ. Η ονομασία σε Εθνικής Αντιστάσεως, ήρθε για να τιμήσει τους Ελασίτες που κατέβηκαν από το αντάρτικο Λιμέρι (απέναντι από το Κάστρο) για να ελευθερώσουν τα Λιμενάρια από το Βουλγάρικα φασιστικά στρατεύματα κατοχής, τα οποία ακόμα μέχρι και την αποχώρηση τους με τις βενζινάκατους, δεν σταμάτησαν να πυροβολούν.

Η ονομασία Εθνικής Αντιστάσεων, τιμά τους Θασίτες που συμμετείχαν στον αγώνα του ΕΛΑΝ Χαλκιδικής, ενάντια στους Γερμανούς Ναζιστές, προγόνους της Χρυσής Αυγής. Τιμά όσους έδωσαν την ζωή τους όπως ο Ν. Καφαντάρης. Τιμά αυτούς που «ανταμείφτηκαν» με εξορίες και φυλακές όπως οι Σ. Σπίντζος, Θ. Οικονομίδης, Γ. Γιαξής, Α. Ελευθερίου και πολλοί άλλοι. Η ονομασία του δρόμου τιμά τον Δημοσθένη Μακέδο, με καταγωγή από την Παναγία, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας, Ακροναυπλιώτης που εκτελέστηκε τη Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τιμά τους χιλιάδες ανώνυμους και επώνυμους συνδέσμους, τους τροφοδότες, τους πληροφοριοδότες και όλους αυτούς που αποτελούσαν το δίκτυο που κρατούσε το αντάρτικο στα βουνά. Με το όνομα Εθνική Αντίσταση τιμούμε τον Κώστα Φαρμάκη της ΟΠΛΑ, που ήταν το τιμωρό χέρι του Λαού για όλους τους συνεργάτες των κατακτητών. Τιμά τους κτηνοτρόφους που με τα κατσίκια τους τάιζαν τους αντάρτες, τιμάμε το χωνί του ΕΑΜ. Είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής για τον Λαό μας που κατάφερε να επιβιώσει παρά την επίταξη των τροφίμων και του λαδιού από τους φασίστες κατακτητές. Όχι μόνο, αλλά και με το όνομα ενός δρόμου, τιμάμε τους επιστρατευμένους Θασίτες, που υπηρέτησαν άοπλοι στον Βουλγάρικο στρατό σπάζοντας πέτρες στα Βουλγαρορουμάνικα σύνορα. Το όνομα του δρόμου είναι για να μην ξεχάσουμε ποτέ, ότι η πρώτη εξέγερση που έγινε στην κατεχόμενη Ελλάδα εναντίον των Γερμανών, έγινε εδώ, στα Λιμενάρια,  τον Απρίλιο του 1941 με δύο θύματα, τον Ανδρώνη από τον Θεολόγο και τον Φαρμάκη από τα Λιμενάρια.

Εν κατακλείδι, ο δρόμος Εθνικής Αντιστάσεως έρχεται για να τιμήσει τον ΕΛΑΣ, το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, την ΕΤΑ, τα Αετόπουλα το σύνταγμα της κυβέρνησης του βουνού που έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες της ελεύθερης Ελλάδας. Μα πάνω από όλα τιμά το ανυπόταχτο αγωνιστικό φρόνημα του Λαού μας, που σήκωσε το ανάστημά του σε έναν παντοδύναμο κατακτητή. Ας μην τα κάνουμε όλα ίσωμα. Καλώ τους συγχωριανούς και φίλους, να κρύψουν το αίτημά του και ας ζητήσουν σιωπηλά συγγνώμη για το ατόπημά τους. Ο δρόμος έχει την δική του ιστορία και δεν δικαιολογείται η άγνοια. Πως τιμάμε τους γονείς μας, αν παραβλέπουμε το παρελθόν;

Κάποιοι λένε ότι περνάμε εποχή κρίσης αξιών, ότι ξεχάσαμε, κάναμε εκπτώσεις στην ιστορία μας, όμως δεν είναι έτσι. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι έτσι. Πρέπει να παλέψουμε να αφήσουμε την πλούσια ιστορική κληρονομιά μας και στις νέες γενιές, ώστε να μάθουν και να πάνε την ζωή του τόπου ένα βήμα πιο μπροστά. Διότι όσο και αν διατυμπανίζουν κάποιοι το τέλος της ιστορίας, τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Για τους παραπάνω λόγους αγαπητοί συγχωριανοί, τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα και ας μη βιαζόμαστε να γράψουμε την ιστορία δική μας μικρο- ιστορία. Με το βάρος που μας αναλογεί, ας μην αφήσουμε τη λήθη να σβήσει την ιστορία. Ας τοποθετήσουμε τις ταμπέλες στους δρόμους ώστε να τιμήσουμε μια σειρά πρόσωπα και γεγονότα, όπως τους Γεώργιο και Σωτήριο Προέδρου, το Πολυτεχνείο και την Εθνική Αντίσταση. Στην μάχη ενάντια στην λήθη, ας δούνε οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, οι εκπαιδευτικοί, οι πολιτιστικοί  σύλλογοι, την εναλλακτική των ιστορικών περιπάτων. Ας μάθουμε στα παιδιά μας ότι το αρχαιότερο ορυχείο οριζόντιας εξόρυξης ώχρας, βρίσκεται εδώ, στο νησί μας, στο χωρίο μας, στην περιοχή Τζίνες.

Η ανυπόταχτη ιστορία του τόπου μας, είναι πλούσια σε αγώνες, δημιουργία και πολιτισμό. Όλα αυτά αποτελούν ανάχωμα στους απογόνους των ταγματασφαλιτών, τη φασιστική Χρυσή Αυγή, που θέλει να σηκώσει κεφάλι . Είναι άδικο για τους προγόνους μας, οι οποίοι πλήρωσαν το τίμημα της ελευθερίας, να ξεχάσουμε το παρελθόν και να αφήσουμε ελεύθερο πεδίο στον σκοταδισμό, τον φασισμό, την μισαλλοδοξία. Η ζωή είναι ένας αγώνας με πολλές πτυχές και επίπεδα και σε αυτόν δίνουμε εξετάσεις κάθε στιγμή.

 

Νίκος Χρυσάφης

Σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Θάσου

 

Νέα σε εικόνες


Ελλάδα

Αγροτικά