728 x 90

“Η αλλαγή δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο”

“Η αλλαγή δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο”

 Του Περικλή Αμπεριάδη

Συμπληρώνουμε επτά χρόνια από τότε που πέσαμε στα δίχτυα των μνημονίων. Το ερώτημα ποιοι και γιατί μας έσπρωξαν σ’ αυτόν τον αέναο ιστό της αράχνης που έχει απομυζήσει ότι πιο δημιουργικό, παραγωγικό και εύρωστο της άρρωστης κοινωνίας μας, είναι ζήτημα που έχει τεθεί πολλάκις στον δημόσιο διάλογο και έχει απαντηθεί επίσης. Είναι ξεκάθαρο στην συνείδηση του Ελληνικού λαού ότι βρέθηκαν ένοχοι ( πολιτικοί και παρατάξεις) αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει Νέμεσις. Αυτή την περιμέναμε και πιθανόν θα την περιμένουμε  «στους αιώνες των αιώνων».

Βιώνοντας τις εξελίξεις των τελευταίων ετών θεωρώ πως πλέον είναι κοινή διαπίστωση ότι η οικονομική κρίση, η οποία διατηρείται έως και σήμερα λόγω συνεχόμενων λανθασμένων πολιτικών επιλογών , επέφερε καταστροφικές συνέπειες στην ελληνική οικονομία, την κοινωνία καθώς και στους θεσμούς της, όπως αυτός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η ανάγκη για μια ουσιαστική συζήτηση για την Τοπική αυτοδιοίκηση είναι επιβεβλημένη τώρα, όσο ποτέ τώρα, με την ευκαιρία των αλλαγών που θέλει να επιφέρει η Κυβέρνηση στον Καλλικράτη. Είναι η στιγμή για μια πραγματική τομή που θα ανατρέψει το σημερινό κατεστημένο, τον  παραγοντισμό, την οπισθοδρόμηση και την επικράτηση των ανάξιων στην πολιτική σκηνή. Είναι ευκαιρία να μετατραπεί η ετεροδιοίκηση σε πραγματική αυτοδιοίκηση.

Η αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας συζήτησης για τον θεσμό , το παρόν και το μέλλον του θα καθορισθεί, σε μεγάλο βαθμό, από την πλατιά ή μη συμμετοχή όλων εκείνων των παραγόντων που εμπλέκονται με την Αυτοδιοίκηση και κυρίαρχα των πολιτών. Ας μην ξεχάσω το μείζον. Η σημερινή Κυβέρνηση πρέπει να δείξει ότι μπορεί να ανατρέψει, να σχεδιάσει και να φέρει ένα νέο σύστημα που θα βάλει την Τοπική Αυτοδιοίκηση στη θέση που της αρμόζει. Το ερώτημα λοιπόν που πλανάται είναι αν θα πάμε σε κάτι ρηξικέλευθο ή ένα απλό face lifting που θα ικανοποιήσει από την μία μεριά την «ανανέωση» και την «αλλαγή» αλλά από την άλλη όλο το κομματικό κατεστημένο ένθεν κακείθεν.

Ο Δήμος είναι  μία έννοια συνδεδεμένη άμεσα με αυτήν του πολίτη. Του ενεργού πολίτη, αυτού που διεκδικεί, αγωνίζεται, αγωνιά και ζει. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια οι δύο αυτές έννοιες, δήμος και πολίτης, έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, παραποιήθηκαν, κακοποιήθηκαν, για να φτάσουμε στο σημείο να περιθωριοποιηθεί ο δημότης και το ρόλο και τη βούλησή του να την αντικαταστήσουν λογικές και πολιτικές εξάρτησης και παραγοντισμού.  Η απάντηση στην απομόνωση του πολίτη από τα κοινά είναι η Άμεση Δημοκρατία, προσαρμοσμένη στην σύγχρονη πρακτική και εμπειρία. Η απάντηση στην φαυλοκρατία και στον κομματικό – παραταξιακό εγκλωβισμό των πολιτών, στην διαιώνιση των τοπικών κομματαρχών που εξυπηρετούν την κατά τόπους νομενκλατούρα, θυμίζοντας εποχές του ’50, είναι η απλή και άδολη αναλογική ως σύστημα ανάδειξης νέων και πρωτοποριακών δυνάμεων που τώρα ή δεν έχουν φωνή ή αδιαφορούν. Και βέβαια όταν λέμε απλή εννοούμε απλή και επίσης όταν λέμε αναλογική εννοούμε πάλι αναλογική. Αν όχι, χανόμαστε στην μετάφραση για μια ακόμη φορά.

Οι αντιδρώντες στις αλλαγές, αρνούνται την συνεννόηση και την συνύπαρξη, σε αντίθεση με αυτό που ισχύει σε ΟΛΕΣ τις χώρες του κόσμου που το έχουν  καταφέρει για το κοινό καλό.

Η βασική ιδέα σε σχέση με τα διοικητικά θέματα του δήμου, είναι να δημιουργηθούν δομές όσο το δυνατόν αμεσοδημοκρατικές, δηλαδή, δομές που θα διευκολύνουν τον πολίτη να συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων για θέματα που αφορούν στην ζωή του στον τόπο του. Με αυτόν τον τρόπο να πάμε σε Δήμο της σύγχρονης πραγματικότητας, δηλαδή  ανοικτό δήμο, με διαφάνεια, που θα αλληλεπιδρά με τους πολίτες. Αυτές οι δομές θα είναι συμβατές με το προτεινόμενο νομοθετικό πλαίσιο, εκμεταλλευόμενες κάθε πρόβλεψη που υπάρχει για συλλογική διακυβέρνηση αλλά και για ενθάρρυνση των πολιτών προς τη συμμετοχή στα κοινά πράγματα.

Πιστεύω ότι η διοίκηση του Δήμου θα πρέπει να είναι συλλογική προσπάθεια, δηλαδή από όλους τους πολίτες, αυτό ακριβώς που σημαίνει και η λέξη δημοκρατία, η ισχύς στον λαό. Δεν πιστεύω στην «Ενός Ανδρός αρχή»  αλλά και ούτε σε «διακυβέρνηση αρίστων», αντίθετα, θεωρούμε ότι ο Δήμαρχος θα πρέπει να είναι ένας « πρώτος μεταξύ ίσων», ένας  γενικός συντονιστής, κάτι σαν μαέστρος σε μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα. Η ικανότητα των ανθρώπων να συμμετέχουν στα κοινά και στη λήψη αποφάσεων δεν είναι ούτε κληρονομικό χάρισμα ούτε μαθαίνεται σε ειδικά σχολεία αλλά αντίθετα καλλιεργείται με τη συμμετοχή των ανθρώπων σε κοινωνικές διεργασίες.

Το νέο Νομοσχέδιο πρέπει να λύσει ή ας  βάλει μια προοπτική, στην μόνιμη οικονομική δυσπραγία των Δήμων που αποτελεί την ταφόπλακα στην Τοπική Διοίκηση. Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου υπήρξε η οριστική οικονομική απαγκίστρωση των Δήμων από την κεντρική εξουσία. Αυτή η μεταρρυθμιστική προσπάθεια πρέπει επιτέλους να κόβει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει την Αυτοδιοίκηση με το κεντρικό κράτος.

Στην καρδιά του προβλήματος αλλά και ως μέγα προαπαιτούμενο, είναι  η  πλήρης αποκέντρωση της δημόσιας εξουσίας από το κεντρικό κράτος προς τους Δήμους και τις Περιφέρειες  με εργαλεία κατανομής, τις αρχές της εγγύτητας προς τον πολίτη και της επικουρικότητας. Όλες οι εκτελεστικές, εφαρμοστικές αρμοδιότητες  που αφορούν την τοπική κοινωνία, πρέπει να περάσουν  στους Δήμους μαζί με τους πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό. Ο μηχανισμός κοστολόγησης και κατανομής, η φορολογική αποκέντρωση, η δυνατότητες άντλησης πρόσθετων πόρων είναι ένα ζήτημα κρίσιμο και κυρίαρχο αλλά μπορεί να αρχίσει από μια ορθολογική βάση, μακριά από τον βραχνά των μνημονιακών δεσμεύσεων και άλλων « επιχειρημάτων» που τελικά θα αλλοιώνουν και θα καθιστούν ανενεργή κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης. Το ίδιο ισχύει και  για το ανθρώπινο δυναμικό, τους εργαζόμενους. Η αναξιοπρέπεια, οι αντιδημοκρατικές και άθλιες πρακτικές που παίζουν με την ζωή και την εργασία των πολιτών, δεν είναι χαρακτηριστικό σύγχρονης αλλά  τριτοκοσμικής χώρας.

Η αοριστολογία και το ξαναμοίρασμα  χωρίς σχέδιο βαθιάς αποκέντρωσης είναι ένα βήμα πίσω. Ένα άραγε? Αν δεν γίνουν άλματα προς το μέλλον ΤΩΡΑ, δυστυχώς κανένας δεν θα καταφέρει να αποδομήσει το κομματικό Κράτος και την Αναξιοκρατία.  Η επερχόμενη λοιπόν «Αλλαγή του Καλλικράτη», δεν είναι ένα απλό σύνθημα. Είναι ένα σημαντικό ζήτημα ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ και αίτημα της Αριστεράς πολλών χρόνων.

Να μη γίνει και αυτό το αίτημα, άμμος και θρύψαλα στα χέρια γραφειοκρατών και κομματικών εγκάθετων- γυρολόγων που αλλάζουν χρώμα όπως οι χαμαιλέοντες στο φως του ήλιου.

 

Περικλής Αμπεριάδης

Επικεφαλής “Δύναμη Πολιτών”

Δημοτικός Σύμβουλος Νέστου

 

Νέα σε εικόνες


Ελλάδα

Αγροτικά